Archives for category: porque

Despois de que na Escola de Arquitectura de A Coruña propuxérase dende a coordinación do PFC, asesorados por Arquitectos Sen Fronteiras, o tema da Comunidade de María do Mar en Guatemala; veu a xente de SISA (Social Impact Susteinable Architecture) ata a escola e deron unha conferencia “Proxectar para o outro 90%”. Nesta conferencia mostraron a labor de recolección dos PFC feitos sobre cooperación ao desenvolvemento que estaban desenvolvendo dende a UPC. Isto permitiume empezar a ver o proxecto de outra maneira, e ver posible a realización do proxecto en Guatemala.
A partir de aí empecei a documentarme e buscar máis experiencias de xente que tamén fixera proxectos finais de carreira de cooperación ao desenvolvemento; e que diferenzas había con facer un proxecto “tradicional”. Un dos documentos que encontrei foi un libro, publicado por Enxeñería Sen Fronteiras e a Universidade Politécnica de Madrid, titulado “Proxectos Fin de Carreira en cooperación para o desenvolvemento”. Dentro deste libro aparece o artigo, de Carola Calabuig, “Criterios para o deseño, execución, tutela e valoración de PFC en cooperación para o desenvolvemento”. Con este texto plantexeime a metodoloxía para levar a cabo o proxecto e as diferenzas que tería respecto a un proxecto “tradicional”.
O importante no proxecto sería conseguir un desenvolvemento humano sostible, intentar esquecer o beneficiar unicamente a parte rica da poboación, o 10%, e buscar reducir esas diferenzas. Para iso era necesario coñecer os procesos de desenvolvemento existentes na zona de traballo; todo o traballo realizados polas ONG galegas co Programa Oxlajuj Tz’ikin.
As diferenzas principais respecto a un proxecto “tradicional” serían: o tipo de proceso (identificación, planificación, deseño, execución, seguimento e evaluación), os destinatarios, as condicións económicas e tecnolóxicas,… En todo este proceso intervirían distintos personaxes interrelacionados:  eu, o titor, o tribunal de PFC, a ONG Arquitectos Sen Fronteiras, as contrapartes (ASIAPRODI, CONIC,…),  as institucións locais e os beneficiarios. Con todos eses personaxes establécense relacións de confianza e transparencia, que permita o coñecemento da situación.
Ao traballar no proxecto é importante pensar nunha transferencia do coñecemento, para evitar enfoques asistencialistas, e que toda a tecnoloxía e as ensinanzas sexa transmitido para evitar unha futura dependencia. Entre os factores de desenvolvemento ou sostibilidade do proceso son salientables: a aproximación aos beneficiarios, coñecer as condicións socioculturais, a viabilidade económica e financeira, o enfoque de xénero, a viabilidade tecnolóxica e ter en conta os factores medioambientais.

Después de que en la Escuela de Arquitectura de A Coruña se propusiera desde la coordinación del PFC, asesorados por Arquitectos Sen Fronteiras, el tema de la Comunidad de María del Mar en Guatemala; vino la gente de SISA (Social Impact Susteinable Architecture) hasta la escuela y dieron una conferencia “Proyectar para el otro 90%”. En la conferencia mostraron la labor de recolección de los PFC hechos sobre cooperación al desarrollo que estaban desarrollando desde la UPC. Esto  me permitió empezar a ver el proyecto de otra manera, y ver posible la realización del proyecto en Guatemala.
A partir de ahí empecé a documentarme y buscar más experiencias de gente que también hiciera proyectos finales de carrera de cooperación al desarrollo; y que diferencias había con hacer un proyecto “tradicional”. Uno de los documentos que encontré fue un libro, publicado por Ingeniería Sin Fronteras y la Universidad Politécnica de Madrid, titulado “Proyectos Fin de Carrera en cooperación para el desarrollo”. Dentro de este libro aparece el artículo, de Carola Calabuig, “Criterios para el diseño, ejecución, tutela y valoración de PFC en cooperación para el desarrollo”. Con este texto me plantee la metodología para llevar a cabo el proyecto; y las diferencias que tendría respecto a un proyecto “tradicional”.
Lo importante en el proyecto sería conseguir un desarrollo humano sostenible, intentar olvidar el beneficiar únicamente la parte rica de la población, el 10%, y buscar reducir esas diferencias. Para eso era necesario conocer los procesos de desarrollo existentes en la zona de trabajo; todo el trabajo realizados por las ONG gallegas con el Programa Oxlajuj Tz’ikin.
Las diferencias principales respecto a un proyecto “tradicional” serían: el tipo de proceso (identificación, planificación, diseño, ejecución, seguimiento y evaluación), los destinatarios, las condiciones económicas y tecnológicas,… En todo este proceso intervendrían distintos personajes interrelacionados: yo, el tutor, el tribunal de PFC, la ONG Arquitectos Sen Fronteiras, las contrapartes (ASIAPRODI, CONIC,…),  las instituciones locales y los beneficiarios. Con todos eses personajes se establecen relaciones de confianza y transparencia, que permita el conocimiento de la situación.
Al trabajar en el proyecto es importante pensar en una transferencia de conocimiento, para evitar enfoques asistencialistas, y que toda la tecnología y las enseñanzas sean transmitido para evitar una futura dependencia. Entre los factores de desarrollo o sostenibles del proceso cabe destacar: la aproximación a los beneficiarios, conocer las condiciones socioculturales, la viabilidad económica y financiera, el enfoque de género, la viabilidad tecnológica y tener en cuenta los factores medioambientales.

 

Despois de que na Escola de Arquitectura de A Coruña propuxérase dende a coordinación do PFC, asesorados por Arquitectos Sen Fronteiras, o tema da Comunidade de María do Mar en Guatemala; veu a xente de SISA (Social Impact Susteinable Architecture) ata a escola e deron unha conferencia “Proxectar para o outro 90%”. Nesta conferencia mostraron a labor de recolección dos PFC feitos sobre cooperación ao desenvolvemento que estaban desenvolvendo dende a UPC. Isto permitiume empezar a ver o proxecto de outra maneira, e ver posible a realización do proxecto en Guatemala.
A partir de aí empecei a documentarme e buscar máis experiencias de xente que tamén fixera proxectos finais de carreira de cooperación ao desenvolvemento; e que diferenzas había con facer un proxecto “tradicional”. Un dos documentos que encontrei foi un libro, publicado por Enxeñería Sen Fronteiras e a Universidade Politécnica de Madrid, titulado “Proxectos Fin de Carreira en cooperación para o desenvolvemento”. Dentro deste libro aparece o artigo, de Carola Calabuig, “Criterios para o deseño, execución, tutela e valoración de PFC en cooperación para o desenvolvemento”. Con este texto plantexeime a metodoloxía para levar a cabo o proxecto e as diferenzas que tería respecto a un proxecto “tradicional”.
O importante no proxecto sería conseguir un desenvolvemento humano sostible, intentar esquecer o beneficiar unicamente a parte rica da poboación, o 10%, e buscar reducir esas diferenzas. Para iso era necesario coñecer os procesos de desenvolvemento existentes na zona de traballo; todo o traballo realizados polas ONG galegas co Programa Oxlajuj Tz’ikin.
As diferenzas principais respecto a un proxecto “tradicional” serían: o tipo de proceso (identificación, planificación, deseño, execución, seguimento e evaluación), os destinatarios, as condicións económicas e tecnolóxicas,… En todo este proceso intervirían distintos personaxes interrelacionados:  eu, o titor, o tribunal de PFC, a ONG Arquitectos Sen Fronteiras, as contrapartes (ASIAPRODI, CONIC,…),  as institucións locais e os beneficiarios. Con todos eses personaxes establécense relacións de confianza e transparencia, que permita o coñecemento da situación.
Ao traballar no proxecto é importante pensar nunha transferencia do coñecemento, para evitar enfoques asistencialistas, e que toda a tecnoloxía e as ensinanzas sexa transmitido para evitar unha futura dependencia. Entre os factores de desenvolvemento ou sostibilidade do proceso son salientables: a aproximación aos beneficiarios, coñecer as condicións socioculturais, a viabilidade económica e financeira, o enfoque de xénero, a viabilidade tecnolóxica e ter en conta os factores medioambientais.

Cando empecei a investigar sobre outros PFC que había na rede; encontrei o de Blanca, alumna da escola de Sevilla, sobre a construción de vivenda compartida e artesanía. Unha das entradas que me pareceron máis útiles para o proxecto foi o artigo de Juan Luís Trillo de Leyva; “Cómo se hace un proyecto fin de carrera”. Isto permitiume reflexionar sobre o qué estaba facendo, cómo e para qué.
Cando empecei o proxecto buscaba un tema no que me puidera sentir a gusto. Logo de levar colaborando con Arquitectos Sen Fronteiras, como voluntario, nos últimos catro anos; motivoume para empezar a preparar un proxecto de cooperación. Xa desde o comezo interesábame máis a experiencia de aprender cousas da cultura maia; e que o proxecto xa xurdiría de aí. Para este traballo a investigación era máis intensa, xa que todo era descoñecido, desde: a cultura, o lugar, o clima, a urbanización dunha pequena aldea rural autosuficiente, os medios económicos, a tecnoloxía, … (nas próximas entradas vos irei intentando explicar todos estes puntos da investigación).
A través dun proxecto de investigación; “Reciclaxe de material plástico de refugallo para o seu aproveitamento en sistemas construtivos en usos comunitario: unha nova tecnoloxía para o desenvolvemento humano”;  puiden estar na zona de traballo durante sete semanas (abril e maio), nas que descubrín a súa paisaxe.
Facer o proxecto implica coñecer e valorar outra cultura, con todo o traballo que iso implica; pero facelo dunha maneira entretida fai que o traballo sexa máis agradable e afastámonos da actividade insufrible na que se pode converter un proxecto se se demora no tempo (como comentaba Juan Luís Trillo, o proxecto debe durar entre 3 meses e un ano). “Todo o que se fai ben é divertido e encontra a recompensa dun aprendizaxe; polo contrario o atolondramento ou a toma de atallos é unha fonte continua de disgustos”.

Cuando empecé a investigar sobre otros PFC que había en la red; encontré el de Blanca, alumna de la escuela de Sevilla, sobre la construcción de vivienda compartida y artesanía. Una de las entradas que me parecieron más útiles para el proyecto fue el artículo de Juan Luís Trillo de Leyva; “Cómo se hace un proyecto fin de carrera”. Este me permitió reflexionar sobre lo qué estaba haciendo, cómo y para qué.
Cuando empecé el proyecto buscaba un tema en el que me pudiera sentir a gusto. Después de llevar colaborando con Arquitectos Sen Fronteiras, como voluntario, en los últimos cuatro años; me motivó para empezar a preparar un proyecto de cooperación. Ya desde el comienzo me interesaba más la experiencia de aprender cosas de la cultura maya; y que el proyecto surgiera de ahí. Para este trabajo a investigación era más intensa, ya que todo era desconocido, desde: la cultura, el lugar, el clima, la urbanización de una pequeña aldea rural autosuficiente, los medios económicos, la tecnología, … (en las próximas entradas os iré intentando explicar todos estos puntos de la investigación).
A través de un proyecto de investigación; “Reciclaje de material plástico de desecho para su aprovechamiento en sistemas constructivos en usos comunitario: una nueva tecnología para el desarrollo humano”;  pude estar en la zona de trabajo durante siete semanas (abril y mayo), en las que descubrí el paisaje.
Hacer el proyecto implica conocer y valorar otra cultura, con todo el trabajo que eso implica; pero hacerlo de una manera entretenida hace que el trabajo sea más agradable y nos aleja de la actividad insufrible en la que se puede convertir un proyecto si se demora en el tiempo (como comentaba Juan Luís Trillo, el proyecto debe durar entre 3 meses y un año). “Todo lo que se hace bien es divertido y encuentra la recompensa de un aprendizaje; por el contrario el  atolondramiento o la toma de atajos es una fuente continua de disgustos”.

Cando empecei a investigar sobre outros PFC que había na rede; encontrei o de Blanca, alumna da escola de Sevilla, sobre a construción de vivenda compartida e artesanía. Unha das entradas que me pareceron máis útiles para o proxecto foi o artigo de Juan Luís Trillo de Leyva; “Cómo se hace un proyecto fin de carrera”. Isto permitiume reflexionar sobre o qué estaba facendo, cómo e para qué.
Cando empecei o proxecto buscaba un tema no que me puidera sentir a gusto. Logo de levar colaborando con Arquitectos Sen Fronteiras, como voluntario, nos últimos catro anos; motivoume para empezar a preparar un proxecto de cooperación. Xa desde o comezo interesábame máis a experiencia de aprender cousas da cultura maia; e que o proxecto xa xurdiría de aí. Para este traballo a investigación era máis intensa, xa que todo era descoñecido, desde: a cultura, o lugar, o clima, a urbanización dunha pequena aldea rural autosuficiente, os medios económicos, a tecnoloxía, … (nas próximas entradas vos irei intentando explicar todos estes puntos da investigación).
A través dun proxecto de investigación; “Reciclaxe de material plástico de refugallo para o seu aproveitamento en sistemas construtivos en usos comunitario: unha nova tecnoloxía para o desenvolvemento humano”;  puiden estar na zona de traballo durante sete semanas (abril e maio), nas que descubrín a súa paisaxe.
Facer o proxecto implica coñecer e valorar outra cultura, con todo o traballo que iso implica; pero facelo dunha maneira entretida fai que o traballo sexa máis agradable e afastámonos da actividade insufrible na que se pode converter un proxecto se se demora no tempo (como comentaba Juan Luís Trillo, o proxecto debe durar entre 3 meses e un ano). “Todo o que se fai ben é divertido e encontra a recompensa dun aprendizaxe; polo contrario o atolondramento ou a toma de atallos é unha fonte continua de disgustos”.

Todo empezou a principios de decembro; logo de que varios amigos que están agora de Erasmus quixeran ver como marchaba o meu PFC. Con esa idea creei un álbum, no Facebook e outro no Google +, no que ir mostrando as imaxes e maquetas que estaba desenvolvendo desde o mes de setembro. Cada día subía unha nova imaxe no que mostraba de maneira lineal o traballo feito.

Despois de ver os problemas de publicar só imaxes, e vendo necesario contar algo máis «a teoría» do proxecto; vía a necesidade de crear un blogue. Foi nese momento, a mediados de xaneiro, cando coñecín #pfccommons; unha plataforma onde poder compartir o proxecto fin de carreira, tanto se estivera en marcha; ou xa rematado. Ademais seguía a mesma mentalidade de un plataforma, que desenvolvemos na Escola de Arquitectura de A Coruña, como a Wikietsac. A idea da creación deste blogue é continuar contando, esta vez máis enfocado ás ideas que ás imaxes, sobre o que estou traballando para desenvolver o meu Proxecto Fin de Carreira na Escola Técnica Superior de Arquitectura de A Coruña.

O Proxecto consiste urbanizar, e construír as vivendas e equipamentos, da Comunidade de María do Mar, na municipalidade de Champerico (Retalhulheu, Guatemala), para 71 familias de un colectivo «sen terra”.

Isto permitirame coñecer as vosas críticas e intentar ir mellorando en todos os aspectos que me vaiades comentando.

Todo empezó a principios de diciembre; luego de que varios amigos que están ahora de Erasmus quisieran ver cómo iba mi PFC. Con esa idea cree un álbum, en Facebook y otro en Google +, para mostrar las imágenes y maquetas que estaba haciendo desde septiembre. Cada día subía nuevas imágenes para enseñar el trabajo hecho.

Después de ver los problemas de publicar solo imágenes, y  queriendo contar algo mas «la teoría» del proyecto; veía la necesidad de crear un blog. Fue en ese momento, a mediados de enero, cuando conocí #pfccommons; una plataforma donde poder compartir el proyecto fin de carrera, tanto en marcha como terminado. Además seguía la misma mentalidad de una plataforma, que creamos en la Escuela de Arquitectura de A Coruña, como la Wikietsac. La idea de crear este blog es continuar contando, esta vez más enfocado a las ideas que a las imágenes, sobre lo que estoy trabajando para hacer mi Proyecto Fin de Carrera en la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de A Coruña.

El proyecto consiste en urbanizar, y construir las viviendas y equipamientos, de la Comunidad de María del Mar, en la municipalidad de Champerico (Retalhulheu, Guatemala), para 71 familias de un colectivo «sin tierra”.

Esto me permitirá conocer vuestras críticas e intentar ir mejorando en todos los aspectos en los que me comentéis.