Cando empecei a investigar sobre outros PFC que había na rede; encontrei o de Blanca, alumna da escola de Sevilla, sobre a construción de vivenda compartida e artesanía. Unha das entradas que me pareceron máis útiles para o proxecto foi o artigo de Juan Luís Trillo de Leyva; “Cómo se hace un proyecto fin de carrera”. Isto permitiume reflexionar sobre o qué estaba facendo, cómo e para qué.
Cando empecei o proxecto buscaba un tema no que me puidera sentir a gusto. Logo de levar colaborando con Arquitectos Sen Fronteiras, como voluntario, nos últimos catro anos; motivoume para empezar a preparar un proxecto de cooperación. Xa desde o comezo interesábame máis a experiencia de aprender cousas da cultura maia; e que o proxecto xa xurdiría de aí. Para este traballo a investigación era máis intensa, xa que todo era descoñecido, desde: a cultura, o lugar, o clima, a urbanización dunha pequena aldea rural autosuficiente, os medios económicos, a tecnoloxía, … (nas próximas entradas vos irei intentando explicar todos estes puntos da investigación).
A través dun proxecto de investigación; “Reciclaxe de material plástico de refugallo para o seu aproveitamento en sistemas construtivos en usos comunitario: unha nova tecnoloxía para o desenvolvemento humano”;  puiden estar na zona de traballo durante sete semanas (abril e maio), nas que descubrín a súa paisaxe.
Facer o proxecto implica coñecer e valorar outra cultura, con todo o traballo que iso implica; pero facelo dunha maneira entretida fai que o traballo sexa máis agradable e afastámonos da actividade insufrible na que se pode converter un proxecto se se demora no tempo (como comentaba Juan Luís Trillo, o proxecto debe durar entre 3 meses e un ano). “Todo o que se fai ben é divertido e encontra a recompensa dun aprendizaxe; polo contrario o atolondramento ou a toma de atallos é unha fonte continua de disgustos”.

Cuando empecé a investigar sobre otros PFC que había en la red; encontré el de Blanca, alumna de la escuela de Sevilla, sobre la construcción de vivienda compartida y artesanía. Una de las entradas que me parecieron más útiles para el proyecto fue el artículo de Juan Luís Trillo de Leyva; “Cómo se hace un proyecto fin de carrera”. Este me permitió reflexionar sobre lo qué estaba haciendo, cómo y para qué.
Cuando empecé el proyecto buscaba un tema en el que me pudiera sentir a gusto. Después de llevar colaborando con Arquitectos Sen Fronteiras, como voluntario, en los últimos cuatro años; me motivó para empezar a preparar un proyecto de cooperación. Ya desde el comienzo me interesaba más la experiencia de aprender cosas de la cultura maya; y que el proyecto surgiera de ahí. Para este trabajo a investigación era más intensa, ya que todo era desconocido, desde: la cultura, el lugar, el clima, la urbanización de una pequeña aldea rural autosuficiente, los medios económicos, la tecnología, … (en las próximas entradas os iré intentando explicar todos estos puntos de la investigación).
A través de un proyecto de investigación; “Reciclaje de material plástico de desecho para su aprovechamiento en sistemas constructivos en usos comunitario: una nueva tecnología para el desarrollo humano”;  pude estar en la zona de trabajo durante siete semanas (abril y mayo), en las que descubrí el paisaje.
Hacer el proyecto implica conocer y valorar otra cultura, con todo el trabajo que eso implica; pero hacerlo de una manera entretenida hace que el trabajo sea más agradable y nos aleja de la actividad insufrible en la que se puede convertir un proyecto si se demora en el tiempo (como comentaba Juan Luís Trillo, el proyecto debe durar entre 3 meses y un año). “Todo lo que se hace bien es divertido y encuentra la recompensa de un aprendizaje; por el contrario el  atolondramiento o la toma de atajos es una fuente continua de disgustos”.

Cando empecei a investigar sobre outros PFC que había na rede; encontrei o de Blanca, alumna da escola de Sevilla, sobre a construción de vivenda compartida e artesanía. Unha das entradas que me pareceron máis útiles para o proxecto foi o artigo de Juan Luís Trillo de Leyva; “Cómo se hace un proyecto fin de carrera”. Isto permitiume reflexionar sobre o qué estaba facendo, cómo e para qué.
Cando empecei o proxecto buscaba un tema no que me puidera sentir a gusto. Logo de levar colaborando con Arquitectos Sen Fronteiras, como voluntario, nos últimos catro anos; motivoume para empezar a preparar un proxecto de cooperación. Xa desde o comezo interesábame máis a experiencia de aprender cousas da cultura maia; e que o proxecto xa xurdiría de aí. Para este traballo a investigación era máis intensa, xa que todo era descoñecido, desde: a cultura, o lugar, o clima, a urbanización dunha pequena aldea rural autosuficiente, os medios económicos, a tecnoloxía, … (nas próximas entradas vos irei intentando explicar todos estes puntos da investigación).
A través dun proxecto de investigación; “Reciclaxe de material plástico de refugallo para o seu aproveitamento en sistemas construtivos en usos comunitario: unha nova tecnoloxía para o desenvolvemento humano”;  puiden estar na zona de traballo durante sete semanas (abril e maio), nas que descubrín a súa paisaxe.
Facer o proxecto implica coñecer e valorar outra cultura, con todo o traballo que iso implica; pero facelo dunha maneira entretida fai que o traballo sexa máis agradable e afastámonos da actividade insufrible na que se pode converter un proxecto se se demora no tempo (como comentaba Juan Luís Trillo, o proxecto debe durar entre 3 meses e un ano). “Todo o que se fai ben é divertido e encontra a recompensa dun aprendizaxe; polo contrario o atolondramento ou a toma de atallos é unha fonte continua de disgustos”.